Categorie Co-moederschap
“Ik wilde helemaal niet scheiden, hij wel.” Zo begint het verhaal van Veronique (37), moeder van een jongen van 5 en een meisje van 7. Het was niet háár besluit. “Ik stond nog midden in het gezin, hij stond al met één voet buiten. Het voelde oneerlijk, rauw en vooral ongevraagd.” Samen met de kinderen trok ze, bij gebrek aan woonruimte, in bij haar ouders een dorp verderop. Allesbehalve ideaal in zo’n periode van rouw.
Iedere moeder die voor een breuk komt te staan, zal het herkennen: alles vliegt je aan. Van ‘hoe vertellen we het de kinderen’ tot ‘waar moet ik wonen’ en ‘komt het ooit nog goed’. Sanne en de vader van haar kinderen zijn gescheiden in coronatijd. Inmiddels heeft ze haar leven helemaal op de rit. Ze deelt praktische tips en haar mentale aanpak.
Scheiden van je partner en kiezen voor co-ouderschap betekent ook: deels scheiden van je kinderen. Was je eerst altijd bij ze, nu zijn er dagen waarop je ze niet meemaakt. De lege kapstokken en onbeslapen bedden, de oorverdovende stilte: het gemis is voelbaar in alles. Maar langzaam komt er waarschijnlijk ook ruimte om te kunnen genieten van de tijd zonder ze, naast dat knerpende, knagende missen.
Als moeder wil je na de scheiding natuurlijk niets liever dan je kind steunen. Er zijn voor alles waar hij doorheen gaat en een stabiele factor blijven in het leventje dat op z’n kop staat. Zeker als je hoort dat zes op de tien volwassenen van nu last hebben van een gebrek aan steun in hun jeugd, nadat hun ouders uit elkaar gingen. Wat kun je doen? Een aantal tips van Villa Pinedo en De Kindertelefoon.
Je hebt het net gezellig gemaakt. Kaarsjes aan, kop thee, je voelt je zowaar even een moeder die alles onder controle heeft. En dan komt ‘ie: ‘Bij papa mag het wel!’ Alsof je niet al genoeg twijfelt aan je opvoedskills, krijg je er nu ook nog een parallel universum bij waarin je kind een nieuw wapen heeft: zeggen dat alles bij de andere ouder wel mag. Of, nog erger, dat hij bij de ander gaat wonen als hij niet nog drie uur mag gamen. Hoe deal je hiermee?
De eerste maanden na een scheiding voelen voor veel moeders vaak als leven in twee werelden tegelijk: je moet praktische keuzes maken en doormoederen, terwijl je hoofd vol verdriet, knagende schuld en twijfel zit. Om over de kwellende onzekerheid nog maar te zwijgen. In deze verhalen vertellen moeders hoe zij dat overleefden, weer grip kregen en uiteindelijk een nieuwe balans vonden.
In deze rubriek vertelt steeds een andere co-moeder hoe zij de zorg voor de kinderen heeft geregeld met haar ex-partner, en waarom. En: wat vinden de kinderen er eigenlijk van? Nu aan het woord: meidenmoeder Monique!
Iedere co-moeder kent het wel: je puber staat op het punt om eindelijk aan het huiswerk te beginnen, ontdekt ze dat haar boek en dat ene schrift nog bij de andere ouder liggen. Of, erger nog: je krijgt een appje vanuit het andere huis als je net in bed ligt. ‘Ik heb morgen een toets maar mijn huiswerk ligt nog bij jou!’ Hoe zorg je dat jouw scholier niet in deze spagaat komt en jij niet in een klagende Uber verandert?
“Co-ouderschap? Nee, dat lukt bij ons niet, hij werkt altijd.” Of: “Zij wil alles bepalen, dus dat wordt ‘m niet.” Of, ook veel gehoord: “Hij doet zijn best niet voor de kinderen dus ik begin er niet aan.” Het zijn veel voorkomende uitspraken bij ouders die uit elkaar zijn. Maar laten we eerlijk zijn: bij ouders bij wie co-ouderschap wel loopt, is dat meestal niet omdat het vanzelf gaat.
Je kind is een weekend of een paar dagen bij je ex. Jij zit thuis met een kop thee, de stilte in huis valt extra op. Even bellen dan maar? Of wacht je tot je kind zelf contact opneemt? En: hoe vaak is ‘normaal’? Wanneer is het helpend en wanneer voelt het als storen?