Pagina 4 van 6
Iedere co-moeder kent het wel: je puber staat op het punt om eindelijk aan het huiswerk te beginnen, ontdekt ze dat haar boek en dat ene schrift nog bij de andere ouder liggen. Of, erger nog: je krijgt een appje vanuit het andere huis als je net in bed ligt. ‘Ik heb morgen een toets maar mijn huiswerk ligt nog bij jou!’ Hoe zorg je dat jouw scholier niet in deze spagaat komt en jij niet in een klagende Uber verandert?
Je loopt er al een tijdje tegenaan, maar het is nog niet gelukt om het anders te gaan doen. Je wilt afrekenen met dagelijks naar de supermarkt, met chagrijnig-hongerige kinderen op sleeptouw. Je hebt geen zin meer om rond 18.00 uur te ontdekken dat je rijst op is en de groente rot. Weekboodschappen laten bezorgen to the rescue! Wedden dat het jou ook lukt?
“Co-ouderschap? Nee, dat lukt bij ons niet, hij werkt altijd.” Of: “Zij wil alles bepalen, dus dat wordt ‘m niet.” Of, ook veel gehoord: “Hij doet zijn best niet voor de kinderen dus ik begin er niet aan.” Het zijn veel voorkomende uitspraken bij ouders die uit elkaar zijn. Maar laten we eerlijk zijn: bij ouders bij wie co-ouderschap wel loopt, is dat meestal niet omdat het vanzelf gaat.
Je wil het beste voor je kind. En natuurlijk wil je ook dat je kind een goede vader heeft. Maar wat als je eerlijk bent en merkt dat je daar soms aan twijfelt? Mediator Elles Reis komt dit in haar coachingspraktijk vaak tegen. “Je hoeft niet te kiezen tussen alles goedpraten of alles uitvechten. Er is een midden. Een plek waar je stevig staat, mild blijft en toch eerlijk kunt communiceren”, zegt zij.
Een scheiding zet je wereld op zijn kop. Wie ben je, als je ineens niet meer “wij” bent, maar “ik”? Het is een vraag die veel co-moeders zichzelf stellen. Tegelijk biedt die vraag ook ruimte. Want naast het verdriet of de stress, ontstaat er vaak iets anders: een herontdekking van wie je bent, als vrouw én als moeder.
Opnieuw verliefd worden na de scheiding en besluiten tot samenwonen: veel moeders gaan ervoor. Een miljoen kinderen in ons land groeit op een samengesteld gezin, met een bonusvader of -moeder en vaak ook diens kinderen. De statistieken zijn niet rooskleurig: in 66 procent van de samengestelde gezinnen, vindt opnieuw een scheiding plaats. Maar: in de andere gevallen gaat het juist goed. Sanne (40) is daar een blakend voorbeeld van. Ze deelt haar verhaal en tips voor succes.
Je kind is een weekend of een paar dagen bij je ex. Jij zit thuis met een kop thee, de stilte in huis valt extra op. Even bellen dan maar? Of wacht je tot je kind zelf contact opneemt? En: hoe vaak is ‘normaal’? Wanneer is het helpend en wanneer voelt het als storen?
In de dagen met de kinderen sta je als co-moeder continu aan. Je wilt er zoveel mogelijk voor de kinderen zijn en houdt alle ballen in je eentje hoog. Daarna komen de dagen zonder kroost. Waarin je zou kunnen uitrusten, maar in plaats daarvan eindig je in een gekke mix van stilte, schuldgevoel en to-do’s waar je eerder niet aan toe kwam. Herkenbaar? Orthopedagoog Loes Waanders schreef er raak over in haar boek De ontspannen ouder. Haar boodschap is glashelder: zelfzorg is geen luxe, maar een voorwaarde voor gezond ouderschap.
Een half miljoen kinderen in Nederland wonen in een samengesteld gezin. Toch zijn er ook veel gescheiden moeders (en vaders natuurlijk) die er bewust voor kiezen om geen patchworkgezin te vormen met hun nieuwe partner. Waarom maken zij deze keuze en hoe bevalt het ze?
Samen kinderen opvoeden na een relatiebreuk is geen makkelijke opgave. Je ziet je kind(eren) ineens niet meer elke dag, iets wat wringt, zeker als je gewend was altijd dichtbij te zijn. Dan is het logisch dat je wil weten hoe laat ze eten, wat er besproken wordt of hoe goed je ex zich aan afspraken houdt. Je bent ouder, je geeft om je kind. Maar als die behoefte aan controle te veel aanwezig is, kan dat de communicatie in co-ouderschap onder druk zetten. In deze gastblog geeft mediator Elles Reis advies.