Tag scheiden
Scheiden van je partner en kiezen voor co-ouderschap betekent ook: deels scheiden van je kinderen. Was je eerst altijd bij ze, nu zijn er dagen waarop je ze niet meemaakt. De lege kapstokken en onbeslapen bedden, de oorverdovende stilte: het gemis is voelbaar in alles. Maar langzaam komt er waarschijnlijk ook ruimte om te kunnen genieten van de tijd zonder ze, naast dat knerpende, knagende missen.
Alle ballen hooghouden als co-moeder is soms (of stiekem: bijna altijd) best een klus. Als de kinderen bij jou zijn, sta je fulltime aan en als ze er niet zijn, is het proppen om alles te doen wat anders niet kan. Vooruitdenken, plannen en je aan die planning houden zijn voor Brenda de truc om zo min mogelijk ballen te laten vallen…
De eerste maanden na een scheiding voelen voor veel moeders vaak als leven in twee werelden tegelijk: je moet praktische keuzes maken en doormoederen, terwijl je hoofd vol verdriet, knagende schuld en twijfel zit. Om over de kwellende onzekerheid nog maar te zwijgen. In deze verhalen vertellen moeders hoe zij dat overleefden, weer grip kregen en uiteindelijk een nieuwe balans vonden.
In deze rubriek vertelt steeds een andere co-moeder hoe zij de zorg voor de kinderen heeft geregeld met haar ex-partner, en waarom. En: wat vinden de kinderen er eigenlijk van? Nu aan het woord: meidenmoeder Monique!
“Co-ouderschap? Nee, dat lukt bij ons niet, hij werkt altijd.” Of: “Zij wil alles bepalen, dus dat wordt ‘m niet.” Of, ook veel gehoord: “Hij doet zijn best niet voor de kinderen dus ik begin er niet aan.” Het zijn veel voorkomende uitspraken bij ouders die uit elkaar zijn. Maar laten we eerlijk zijn: bij ouders bij wie co-ouderschap wel loopt, is dat meestal niet omdat het vanzelf gaat.
Een scheiding zet je wereld op zijn kop. Wie ben je, als je ineens niet meer “wij” bent, maar “ik”? Het is een vraag die veel co-moeders zichzelf stellen. Tegelijk biedt die vraag ook ruimte. Want naast het verdriet of de stress, ontstaat er vaak iets anders: een herontdekking van wie je bent, als vrouw én als moeder.
Je kind is een weekend of een paar dagen bij je ex. Jij zit thuis met een kop thee, de stilte in huis valt extra op. Even bellen dan maar? Of wacht je tot je kind zelf contact opneemt? En: hoe vaak is ‘normaal’? Wanneer is het helpend en wanneer voelt het als storen?
Een half miljoen kinderen in Nederland wonen in een samengesteld gezin. Toch zijn er ook veel gescheiden moeders (en vaders natuurlijk) die er bewust voor kiezen om geen patchworkgezin te vormen met hun nieuwe partner. Waarom maken zij deze keuze en hoe bevalt het ze?
Samen kinderen opvoeden na een relatiebreuk is geen makkelijke opgave. Je ziet je kind(eren) ineens niet meer elke dag, iets wat wringt, zeker als je gewend was altijd dichtbij te zijn. Dan is het logisch dat je wil weten hoe laat ze eten, wat er besproken wordt of hoe goed je ex zich aan afspraken houdt. Je bent ouder, je geeft om je kind. Maar als die behoefte aan controle te veel aanwezig is, kan dat de communicatie in co-ouderschap onder druk zetten. In deze gastblog geeft mediator Elles Reis advies.
Of je nu net uit elkaar bent of al een paar jaar in het ritme van co-ouderschap beweegt, het blijft voor jullie en voor de kinderen niet wat eigenlijk de toekomst was. Deze vier parels van boeken zijn er voor jou en je kind. Ze leren je kijken door de ogen van een kind, zodat je hun emoties en dagelijkse realiteit nog beter begrijpt.