Tag scheiden
Er is geen handleiding voor het perfecte co-ouderschap of het ideale herstel na een scheiding. Wat wél helpt, is weten dat je niet de enige bent en dat er laagdrempelige organisaties zijn die begrijpen wat jij en je kinderen doormaken. We zetten er een aantal voor je op een rij.
“Ik wilde helemaal niet scheiden, hij wel.” Zo begint het verhaal van Veronique (37), moeder van een jongen van 5 en een meisje van 7. Het was niet háár besluit. “Ik stond nog midden in het gezin, hij stond al met één voet buiten. Het voelde oneerlijk, rauw en vooral ongevraagd.” Samen met de kinderen trok ze, bij gebrek aan woonruimte, in bij haar ouders een dorp verderop. Allesbehalve ideaal in zo’n periode van rouw.
Alleen naar een koffietentje, een film, een museum of zelfs een concert? Niet raar. Niet triest. Niet ongemakkelijk. Alleen een beetje spannend, vooral de eerste keer. Maar weet je wat het óók is? Heerlijk. Vrij. Rustig. En ja: best empowering. Voor al die gescheiden moeders die op hun vrije dagen last krijgen van het ‘ik ben alleen en sneu’-virus: tips voor wat je zoal kunt doen en hoe je over je eigen vooroordelen of angsten heenstapt.
Scheiden van je partner en kiezen voor co-ouderschap betekent ook: deels scheiden van je kinderen. Was je eerst altijd bij ze, nu zijn er dagen waarop je ze niet meemaakt. De lege kapstokken en onbeslapen bedden, de oorverdovende stilte: het gemis is voelbaar in alles. Maar langzaam komt er waarschijnlijk ook ruimte om te kunnen genieten van de tijd zonder ze, naast dat knerpende, knagende missen.
Alle ballen hooghouden als co-moeder is soms (of stiekem: bijna altijd) best een klus. Als de kinderen bij jou zijn, sta je fulltime aan en als ze er niet zijn, is het proppen om alles te doen wat anders niet kan. Vooruitdenken, plannen en je aan die planning houden zijn voor Brenda de truc om zo min mogelijk ballen te laten vallen…
De eerste maanden na een scheiding voelen voor veel moeders vaak als leven in twee werelden tegelijk: je moet praktische keuzes maken en doormoederen, terwijl je hoofd vol verdriet, knagende schuld en twijfel zit. Om over de kwellende onzekerheid nog maar te zwijgen. In deze verhalen vertellen moeders hoe zij dat overleefden, weer grip kregen en uiteindelijk een nieuwe balans vonden.
In deze rubriek vertelt steeds een andere co-moeder hoe zij de zorg voor de kinderen heeft geregeld met haar ex-partner, en waarom. En: wat vinden de kinderen er eigenlijk van? Nu aan het woord: meidenmoeder Monique!
“Co-ouderschap? Nee, dat lukt bij ons niet, hij werkt altijd.” Of: “Zij wil alles bepalen, dus dat wordt ‘m niet.” Of, ook veel gehoord: “Hij doet zijn best niet voor de kinderen dus ik begin er niet aan.” Het zijn veel voorkomende uitspraken bij ouders die uit elkaar zijn. Maar laten we eerlijk zijn: bij ouders bij wie co-ouderschap wel loopt, is dat meestal niet omdat het vanzelf gaat.
Een scheiding zet je wereld op zijn kop. Wie ben je, als je ineens niet meer “wij” bent, maar “ik”? Het is een vraag die veel co-moeders zichzelf stellen. Tegelijk biedt die vraag ook ruimte. Want naast het verdriet of de stress, ontstaat er vaak iets anders: een herontdekking van wie je bent, als vrouw én als moeder.
Je kind is een weekend of een paar dagen bij je ex. Jij zit thuis met een kop thee, de stilte in huis valt extra op. Even bellen dan maar? Of wacht je tot je kind zelf contact opneemt? En: hoe vaak is ‘normaal’? Wanneer is het helpend en wanneer voelt het als storen?