Toen co-moeder Sanne (40) besloot haar relatie te beëindigen, had ze nog geen idee hoe haar leven eruit zou gaan zien. Nu, anderhalf jaar later, is de rust op een aantal vlakken teruggekeerd. Door hoe ze nu woont, bijvoorbeeld. ‘Ik had nooit gedacht dat ik zo gelukkig kon zijn in een afgeragd huisje’, lacht ze.
Als moeder van twee meiden (8 en 11) en een zoontje (2) was het een heftige keuze: haar relatie stopzetten en de gezamenlijke woning verlaten. ‘De eerste drie maanden kon ik terecht bij mijn broer en zijn gezin, samen met mijn kinderen op de dagen dat ze bij mij waren. Daarna liep ik bij toeval tegen een huurwoning aan. Ik was daar al vaker binnen geweest, want de moeder van een vriendinnetje woonde er na hȧȧr scheiding. Toen zij ging verhuizen, kon ik het huisje overnemen.’
Een heerlijk thuis
Een groot geluk, vond Sanne, maar: ze moest ook wel even slikken. ‘Ik heb altijd van mooie spullen gehouden, van fraaie huizen. In dit huisje was veel geleefd en weinig aan onderhoud gedaan. De trap is op iedere trede flink beschadigd, er zitten spleten tussen de laminaatvloer, er ontbreken plinten of de plinten zijn verpulverd, het stucwerk is kapot door een lekkage, de trapleuning is half weg en er hangen telecomkabels bovenin de muur los’, vertelt ze. ‘En toch voelde het al snel als een heerlijk thuis.’
Onoverwinnelijk
Het was de eerste keer dat Sanne ooit op zichzelf ging wonen. ‘Toen ik hier eenmaal zat na de verhuizing, voelde ik me vrij en krachtig. Alle gebreken stoorden me niet meer. Mijn servies en bestek heb ik allemaal gekregen, niks past bij elkaar. Het letterlijk op afstand zijn van mijn ex en de zelfstandigheid: ik voelde me na de verhuizing onoverwinnelijk. Waar ik vroeger huisje-boompje-beestje en een goed salaris belangrijk vond, ontdekte ik een hele andere kant van mezelf. Een dak boven ons hoofd, samen zijn en zelf groeien: dat is waar het om draait.’
Heel intens
Tegelijkertijd vielen de scheiding en het co-ouderschap Sanne meteen zwaar. ‘Het is nog steeds best een struggle vaak, ik vind het heel intens om alles alleen te doen. Als de kinderen er zijn, ga ik me automatisch nogal uitsloven uit schuldgevoel. Nog een tosti? Ja hoor, komt eraan! Ik sta de hele tijd aan en ren me rot om het iedereen naar de zin te maken. Met een hoge hartslag tot gevolg. Dat is niet wat ik wil of wat ik wil uitstralen naar mijn kinderen, ik moet er nog balans in zien te vinden. Dat is puzzelen en zoeken.’
Oud zeer
Het contact met haar ex roept ook nog wel eens oud zeer op, vertelt ze. ‘We werken goed samen als ouders, maar je kunt natuurlijk niet ontsnappen aan eerdere patronen en ergernissen. Als je samen kinderen hebt, is dat wat het voor altijd is. Wel zijn we samen in relatietherapie. Ik hoop ooit als vrienden door het leven te kunnen. Ik gun hem de wereld, maar soms zijn er nog dingen te doorbreken. Iets wat even praktisch afstemmen lijkt, bijvoorbeeld over geld of vakanties, roept dan ineens weer veel op en eindigt in gedoe. Co-ouderschap is een hele zoektocht.’
Alleen naar Ibiza
Zelf merkt Sanne vooral veel groei op persoonlijk vlak, sinds de scheiding. ‘In het begin was ik verlamd door schuldgevoel naar de kinderen toe, en kon ik mezelf niet veel gunnen. Ik ben na een tijdje bewust in mijn eentje op vakantie gegaan naar Ibiza, gewoon omdat ik daar zin in had en mezelf dat stiekem toch waard vond. Het was zo heerlijk en verrijkend! Sindsdien probeer ik goed naar mezelf te luisteren: waar heb ik behoefte aan? Wat voor moeder wil ik zijn? Hoe zorg ik goed voor mezelf? Dat is een mooie tocht en die gun ik iedere gescheiden moeder.’
Meekijken in het leven van Sanne? Volg haar op Instagram! Bekijk hier een hometour van haar huis.
Lees ook: Co-moeder Veronique woonde twee jaar bij haar ouders in huis