Ze wonen twee deuren van elkaar vandaan, verdelen de zorg voor hun zoon zonder vast te houden aan een bepaalde vorm en praten sinds hun scheiding méér met elkaar dan daarvoor. Voor buitenstaanders klinkt het onlogisch, misschien zelfs raar of onverstandig. Voor Ellen (39) voelt het vooral als een ideale keuze.
“Mijn ex-man en ik zijn in december 2023 uit elkaar gegaan,” vertelt Ellen. Tijdens hun relatie groeiden ze meer en meer uit elkaar. “We stonden anders in het leven. Ik ben veel bezig met zelfontwikkeling en bewust leven, helemaal nadat ik borstkanker kreeg. Ik wilde mijn leven anders inrichten. Geen alcohol meer, niet meer in aanraking komen met rook. Hij hield vast aan zijn manier van leven. Dat botste en zorgde voor terugkerende irritaties. Ik merkte dat ik leegliep in zijn nabijheid en hij merkte dat hij weinig energie terugkreeg. We leefden steeds meer als broer en zus en dat wilden we allebei niet meer.”
Onlogisch
Een maand na de scheiding had Ellen al een nieuw huis, en dat stond op een bijzondere plek. “Ik woon nu in een particuliere huurwoning, twee deuren bij hem vandaan. Voor veel mensen klinkt dat onlogisch voor twee exen, maar voor ons was het een praktische en ideale oplossing.” Ze wilden hun zoon zo min mogelijk laten voelen van de breuk. “Door zo dichtbij elkaar te blijven wonen konden we onze zoon rust en continuïteit geven.”
Geen vast plan
Vanaf het begin besloten Ellen en haar ex dat ze niet krampachtig vast wilden houden aan één vorm van co-ouderschap. “We hebben verschillende verdelingen geprobeerd. Eerst wisselden we om de twee dagen, daarna een periode week op, week af. In theorie leek dat slim en handig, maar in de praktijk bleek een week te lang. Niet alleen voor ons als ouders, maar vooral voor onze zoon Mees. Hij miste de andere ouder te veel.”
Kijken naar wat werkt
Inmiddels hebben ze een verdeling die goed werkt. “Maandag en dinsdag zijn vaste dagen bij zijn vader. Woensdag en donderdag bij mij. Vrijdag, zaterdag en zondag wisselen we af. In de praktijk heb ik Mees nu meer uren dan mijn ex. Dat is zo gegroeid en voelt voor ons allemaal kloppend. Alles gaat in overleg en we blijven kijken naar wat werkt, met Mees als uitgangspunt. Mijn ex kan niet met hem naar zwemles, dat vang ik op. Hij staat juist meestal langs het voetbalveld.”
Bevriend gebleven
Waar veel gescheiden ouders elkaar naar het leven staan na de breuk, heeft Ellen juist een fijne relatie met haar ex. “We waren al bevriend voordat we een relatie kregen. Ook na de relatie is die basis gebleven.” Maar, benadrukt Ellen, dat betekent niet dat de scheiding pijnloos was. “We hebben geen haat naar elkaar en geen wrok, maar dat betekent niet dat er geen boosheid of verdriet is geweest. Wel houden we elkaar nog steeds vast als mens en ouder van Mees. Als er iets ingrijpends gebeurt, kunnen we altijd bij elkaar terecht. We hebben elkaar vergeven, in het belang van onze zoon.”
Triggers en blokkades
Na de scheiding zijn Ellen en de vader van haar kind zelfs meer met elkaar gaan praten dan tijdens de relatie. Ze gingen bijvoorbeeld het gesprek aan over wat pijn had gedaan en over hun eigen rol daarin. “We hebben na de breuk samen Quantum Design Healing® gedaan. Dat is een methode waarbij je kijkt naar innerlijke blokkades en patronen die maken dat je steeds opnieuw getriggerd raakt. Op het moment dat je die blokkades nog bij je draagt, kun je emoties, frustraties of oude pijn onbewust projecteren op de ander. Dan reageer je niet alleen op wat er nu gebeurt, maar ook op wat daaronder zit.”
Het effect was duidelijk merkbaar, vertelt Ellen. “Sinds we deze healingen hebben gedaan, merken we dat we veel minder op elkaar projecteren. Situaties die eerder steeds escaleerden, doen dat nu minder. We reageren rustiger en minder vanuit emotie. Dat maakt het makkelijker om elkaar te blijven zien als mede-ouder, in plaats van als tegenstander.”
Je eigen pijn aankijken
Op haar Instagramkanaal @terugnaarliefde deelt Ellen open over liefde en co-ouderschap. Dat roept reacties op, positieve én kritische. “Sommige mensen vinden het geen goed voorbeeld voor een kind, zoals wij het doen. Vaak gaat het niet echt over ons, maar over hun eigen ervaringen, pijn of teleurstellingen. Daar ligt de sleutel: kijk eerlijk naar je eigen pijn. Zolang je die niet aankijkt en aanpakt, blijft die zich uiten richting je ex-partner. Mijn ouders zaten in een vechtscheiding toen ik kind was, dus ik weet wat voortdurende strijd met je doet. Dat wil ik niet voor Mees.”
Lees ook: Gescheiden moeder Veronique woonde twee jaar in bij haar ouders